رادیو

شماره‌ی هفدهم / “زن” سیاسی است

در این شماره ما از تعطیلات ِ زمستانی بازمی‌گردیم و با شما می‌گوییم که شماره‌ی هفدهم را دربه درتر از باد ضبط کرده‌ایم. با فرهاد کودکانه می‌خوانیم و می‌خوانیم از هر آنچه که باید بهانه‌ای می‌شد تا زمستان را سر کنیم…. Continue Reading

شماره شانزدهم / تُفنگ و گُل و گندم

در این شماره ما روایت‌گری می‌کنیم. این بار از «استودیو پویان» جایی زیر پونز ِ نقشه‌ی تهران. در شامگاه ِ ۱۹ بهمن ۱۳۹۰ از سحرگاه ِ ۱۹ بهمن سیاهکل می‌گوییم و از بهمن ۵۷ و بهمن‌های دیگر…. Continue Reading

شماره‌ی پانزدهم / سبک تحمل‌ناپذیر هستی

در این شماره ما نمی‌توانیم با استودیو بهار شیراز خداحافظی کنیم و برای یک شماره دیگر در آن می مانیم. با گروه 127 از تفاوت‌هایی می‌گوییم که مهم نبودند.
بعد از آن از اَبَر شرکت هایی می‌گوییم که از صابون تا باتری و از لباس تا لوازم آرایش به ما می‌فروشند. … Continue Reading

شماره چهاردهم / ترس دیوارها را می‌سازد

در این شماره ما می‌لرزیم و همزمان با استودیو بهار شیراز وداع می‌کنیم. از خاطرات اردویی به ارتفاعات سرد می‌گوییم که از گردش‌های تجسسی‌اش می‌ترسیم. به پینک فلوید سلامی دوباره خواهیم داد و از ترس‌هایی خواهیم گفت که دیوار می‌سازند. سپس از هراس بیکاری می‌گوییم که تحکیم کننده‌ی وضع موجود است. به سراغ استفاده‌هایی می‌رویم

Continue Reading

شماره‌ سیزده / خیابانهای بسته، راه‌های باز

در این شماره صدای مارا از خیابان می‌شنوید. در ابتدا یادی می‌کنیم از فرار دیکتاتورها. سپس از دوستی یاد می‌کنیم که صدایش را از پشت شیشه‌ی قطار شنیدیم و به این بهانه به روایت شهری می‌پردازیم که هنوز ساکن آن هستیم. از خانواده‌ای میگوییم که مثل منوی رستوران ته‌دیگ، اصل تهرانی‌اند. پس از آن از

Continue Reading

شماره‌ی دوازده / کاملا خصوصی برای چاپیدن عموم

در این شماره ما در صف دانشگاه‌ها، بیمارستان‌ها، اداره‌های دولتی و دفاتر خصوصی تباه می‌شویم. از دزدی‌های کوچکی می‌گوییم که پنهان و آشکار از جیب ما می‌کنند و یادی می‌کنیم از دماغ تکه تکه فیل شهر قصه. سپس سراغ دزذی‌ها بزرگتر می‌رویم و با کمک «دیوید هاروی» از دکمه‌‌ای می‌گوییم که با فشار دادن آن

Continue Reading

شماره‌ی یازدهم / من از شروع شب …

عکس ندارد در این شماره ما تلاش می‌کنیم تا بلندترین برنامه رادیوفنگ را به بلندترین شب سال برسانیم. چنین برنامه‌ای قرارست شاد هم باشد. در این مسیر، ما شکست می‌خوریم. چیزی که خواهید شنید نه آنچنان که باید طولانی است، و نه شادی‌‌آفرین. در این شماره با شما صمیمی‌تر خواهیم گفت از مسیری که برای انتشار

Continue Reading

شماره‌ی ده / هر کجای تهران که دست می‌گذارم درد می‌کند

  در این شماره ما دو رقمی می‌شویم، و این‌بار درود می‌فرستیم به کسانی که دوست داشتیم اینجا بودند و با ما همراه می‌شدند. با صدای احمدرضا احمدی خواهیم پرسید «حالا چی ژوزه؟». از ناسازگاری ژوزه خواهیم گفت. از مینه‌آسی خواهیم گفت که دیگر نیست. با چمدان شیشه‌ای با تاکسی‌های فرودگاه امام همراه می‌شویم تا

Continue Reading

شماره‌ی نُه / مراقبت و تنبیه؛ تولد دانشگاه

در این شماره با یادی از شریعت‌رضوی، قندچی و بزرگ‌نیا آغاز می‌کنیم. به خاطرات‌مان از دانشگاهی‌ سر می‌زنیم که هیچ شباهتی به عکس پشت اسکناس پنجاه تومانی نداشت و با سانتیاگو، آیدا، خاکوبو و سالوادور به روزهای پس از کودتا می‌رویم. از زبان دانشجویان دهه‌ی شصت میلادی آمریکا وضعیت آکادمی ایرانی دهه‌ی هشتاد شمسی را

Continue Reading

خط تیره / در مارپیچ سکوت

در این شماره صدای ما را به دلایل غیرفنی نخواهید شنید. فراموش نکنید که ما هم آدمیم. نشنوید، اما با ما بگویید؛  

Continue Reading